Στην κοινωνία βιαστή είμαστε όλοι οροθετικές πόρνες.

η ζωή που μας ζώνει, αυταπάτη μιας υπερκορεσμένης πραγματικότητας που μας βαφτίζει "ζωντανούς".

Θύμα κι αυτή μιας απραξίας σπάταλης που υπερβαίνει την υπεραξία της.

Που δεν παράγει παρά μοναχά αναπαράγεται σε κλινικές και κέντρα υπογονιμότητας.

Και τα σπέρματα, δεν πιάνουν σε παρθένες.

Δεν είναι κρίνα να γεννήσουν εκατομμύρια Χριστούς κι οι Παναγίες ψόφησαν πριν καν γεννήσουν. Ερμαφρόδιτες οδύνες τους καταφάγαν τα σωθικά.

Στην κοινωνία βιαστή είμαστε όλοι οροθετικές πόρνες.

Χριστοί και Παναγίες σοδομισμένοι από τα θεία.

Νόθα παιδιά.

Τα μπάσταρδα που ξεχειλίζουν υπεραιωνόβια μνήμη.

Κι ο καλλιτέχνης τραγουδά για αγάπες και λουλούδια που δε σαπίζουν ποτέ.

Στην υγειά του σαθρό ρομαντισμού λοιπόν, που κάνει κάθε στιγμή την ουσία να φαντάζει ανούσια

Στην υγειά των ξένων που δε θα 'ρθουν στον τόπο σου ποτέ

Στην υγειά των παιδιών που γεννήθηκαν και γινήκαν πέτρες

Στην υγειά του Χριστού που δεν έγινε  Αντίχριστος

Στην υγειά και της Παναγιάς που δεν έχει μυρίσει κρίνο ποτέ

Ντάνα είπε η μικρή γκέισα πριν ακόμα βγάλει το πρώτο της δόντι.

Νταβά είπα εγώ, πριν με ξεράσει από τα σπλάχνα της η κοινωνίας τούτη

παρασχάκης όπως λέμε αυγό, χρυσό αυγό

Επειδή για Πάσχα προσωπικά δεν (τα)έψαλα και τα αυγά μονάχα κόκκινα τα έβαψα..(τα χρυσά τα άφησα για τους μαυραγορίτες-αγοραστές χρυσού), τα κάνω τώρα όλα μαζεμένα.

Ας δούμε λοιπόν τα λινκακια που ακολουθουν, με τίτλο: Αρρώστια.
παρασχάκη αυγό μου, το ΨΝΑ ΔΑΦΝΙ, σε επιθυμεί τρόφιμο.όχι γιατρό, όχι βουλευτή.

Πάτα εδώ 1

Πάτα εδώ 2

Μην σας παραπλανεί η "καταζητούμενου τύπου" φωτογραφία του ψυχιάτρου μας.
Από εσάς επιθυμώ μοναχά μια φρουιδικού τύπου ανάλυση.. ή οποιασδήποτε άλλης σχολής τέλος πάντων.

Τα φασισταριά εκτός από στόχο θέλουν και ψόφο.
Έξω οι φασίστες από παντού.

Asticanthropus Melancholicus

Οι πρώτες βροχές του φθινοπώρου δεν είναι λυγμοί και ποιητικά κλάματα για χαμένες αγάπες και ανεκπλήρωτους έρωτες ή για τη Μυρτώ και το Μανώλη  που ποτέ δεν ήρθαν πίσω

Είσαι εσύ αστικάνθρωπε (Atticanthropus) που θρηνείς για όλα αυτά που δε θα έρθουν ποτέ να σε συναντήσουν, για όλα αυτά που προσμένεις και είναι νεκρά πριν ακόμα τα κάνεις σκέψη.

Δεν είναι οι στάλες της βροχής που σε κάνουν να θρηνείς. Είναι η έλλειψη της οσμής του νωπού χώματος που δεν έρχεται πια σε εσένα.

Και σου προκαλούν αυτή τη θλίψη, που εσύ βαφτίζεις ποιητική..


Στην ύπαιθρο, οι πρώτες βροχές μόνο χαρά φέρνουν.
Χαρά για τη σπορά τη νέα, την εύφορη. Κι είναι πάντα ελπιδοφόρα.
Και πάντα συνοδεύονται από χαμόγελα ανθρώπων με κουρασμένα χέρια και πνευμόνια γεμάτα.
Σηματοδοτούν την παραγωγή, την τροφή,  την αρχή ενός κουραστικού κύκλου.

Για τους χειρώνακτες τα πρωτοβρόχια στην πράξη είναι δρόμος, χωμάτινος με στροφές και εμπόδια
(Και θρηνείς εσύ γι'αυτά?)

Για σένα είναι θεωρήματα ακραίας μελαγχολικής λογοτεχνίας.
Κι είναι η αφορμή σου να μοιρολογήσεις την τσιμεντένια σου ζωή
Την τσιμεντένια μας ζωή.

Η μελαγχολία  που προκαλούν τα πρωτοβρόχια είναι ένα σύνδρομο. Αστικό. Μητροπολιτικό. Πρωτοκοσμικό.

Χρονοτριβώντας μια αιωνιότητα..με ένα κόκκινο μήλο

Είναι καμιά εβδομάδα τώρα που το 'χω παρατηρήσει

Έχει πάψει να με ακολουθεί και να βρίσκεται ένα βήμα πίσω ή και μπροστά από μένα

Ακόμα και τώρα που δεν είναι εδώ του μιλώ

Και του εξηγώ πως όλα τα έκανα  για να μη με ερωτευτεί

Είχε ήδη αρχίσει να νιώθει κάτι.

Μάλλον και εγώ 

Την τελευταία φορά που τον είδα, ένα κόκκινο μήλο είχε πάρει τη θέση του κεφαλιού του

Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα κάτι τέτοιο στο βίο μου

Προσπάθησα να το αγγίξω

Ήταν ένα πραγματικό μήλο, δε μου μιλούσε, δε μου χαμογελούσε, δεν αντιδρούσε σε τίποτα

Σε προκαλούσε μονάχα να το δαγκώσεις.

Μέχρι τη στιγμή που θεϊκή σφαίρα σφηνώθηκε μέσα του

Μια εμμονή- σκουλήκι καλοσχηματισμένη.

Και έπρεπε τότε ή να εξαφανιστεί ή να παραδεχθεί την ήττα των επιθυμιών του.

Ήταν αλήθεια

Είχε αρχίσει να ερωτεύεται τη μορφή μου

Τα χνώτα μου, από καφέ και τσιγάρα ποτισμένα

Και την ουλή που φέρω νοσταλγικά στο δέρμα μου αιώνες

Και τις κρυφές μου επιθυμίες και διαστροφές

Άρχισε σταδιακά, με τα χρόνια να προσομοιάζει τη μορφή του με τη δική μου

Μεγαλώναμε μαζί

Αλλεπάλληλα 

Χωρίς παρόλα αυτά κανένα υλικό και άυλο δέσιμο.

Η μόνη καταδίκη στην όλη υπόθεση ήταν η αιωνιότητα.

Και η σπατάλη

Η σπατάλη του ήλιου

Του φωτός γενικότερα.

Όταν κατάλαβα ήταν πια αργά.

Ήταν δίπλα μου μόνο όσο υπήρχε φως

Στο σκοτάδι μ'άφηνε μόνη

Στην ιδέα αυτή κολακεύτηκα 

Μα ύστερα σκέφτηκα τη ματαιότητα της "φωτεινής" πράξης....


Αυτός ήταν ο Ίσκιος μου

Έφερε το βάρος του όλο στην κεφαλή 

Το προπατορικό αμάρτημα θα υπήρχε και χωρίς Αδαμ

Μια Εύα θα ήταν αρκετή

Που θα προσπαθούσε να μετουσιώσει στον Ίσκιο της, την αντανάκλαση του ειδώλου της από το θείο κάτοπτρο της ενοχής και της αμαρτίας.

Γι'αυτό γεννήθηκε.

Παραδέξου

Εσύ ήσουν αυτή που έδιωχνες τον ίσκιο σου από το διάβα σου τις ώρες της μέρας που υπάρχει φως.

Μήπως γιατί σου έδειχνε αυτό που πραγματικά είσαι και θες να ξεχάσεις?

Σώμα γυναικείο και ένα μήλο για κεφαλή.

Ο ίσκιος δεν σταμάτησε να με ακολουθεί επειδή πέθανε από τη σφαίρα που σφηνώθηκε στο μηλίσιο κεφάλι του
O ίσκιος Πέθανε γιατί το μήλο το έφαγα εγώ

.........................Είπε και κάλυψε το πρόσωπό της με τα ράσα του παπά τράγου της γειτονιάς της

Βολτάροντας λιγάκι πριν το θέρος...

Απόγευμα Τετάρτης κατηφορίζοντας την Ασκληπιού..

Η ζέστη συνωμοτεί με το μυαλό ώστε να αρχίσουν οι παραισθήσεις της παράνοιας.

Κρατιέμαι.. 

Με νύχια και με δόντια γαντζωμένη στο χείλος του παγωμένου μπουκαλιού μου με νερό και στις σκιές των τοξικών δέντρων της μητρόπολης που επιμένουν να επιβιώνουν κόντρα στις συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα..

Πλάκα πλάκα, είναι από τις λίγες συγκεντρώσεις που χωρίς φραγμούς και όρια επιτρέπει ο "πολιτικός" σχεδιασμός να υπάρχουν και να κυκλοφορούν ανεμπόδιστα.

Τις θέλουμε κύριοι τις συγκεντρώσεις αυτές, τις γουστάρουμε...πως να το κάνουμε..όπως καθετί άλλο τοξικό. 

Κι ενώ πορεύομαι στο καλά μαθημένο και περπατημένο άγνωστο αδιέξοδο της πόλης, μέσα στη ζέστη του μεσημεριού, συνειδητοποιώ ότι βρίσκεται μπροστά μου, ολοζώντανος, με σάρκα και οστά ο  Μάνος Ξ.

Λιωμένος από (τα)ξύδια και φορώντας μια μπλούζα με φωτογραφία δικιά του.

Χωρίς να πω λέξη, με μυαλό και σώμα παγωμένο μέσα στον καύσωνα, τον ακούω να μου λέει...

Ότι δεν μπορώ να φανταστώ πως νιώθει κάθε πρωινό όταν κοιτά το πρόσωπό του στον καθρέπτη..

Και πως τελικά, η μπλούζα καμουφλάζ που φορά για παραπλάνηση δε βοηθά καθόλου..

Έφυγε, λες και δεν τον συνάντησα πότε

Λες και είχαν αρχίσει ήδη οι παραισθήσεις της ερήμου

Με σκέψη κενή και με βλέμμα σφουγγάρι, ώρα μετά κοντοστέκομαι σε φανάρι της πόλης

Μεσήλικας, απευθύνεται  σε νεαρό με μάτια σκοτεινά και δύναμη στα χέρια:

-(Μεσ) Τώρα?

-(Νεαρ) Ναι..(με διεισδυτικό βλέμμα απορίας και άγνοιας)

-(Μεσ) Τώρα?

-(Νεαρ) Ναι

-(Μεσ) Τώρα?

-(Νεαρ) Αν όχι τώρα, πότε??

Ο Μεσήλικας αναθάρρησε τότε και άρχισε να τρέχει με φόρα προς τα διερχόμενα αυτοκίνητα.

Προσπαθούν οδηγοί να τον αποφύγουν μα εκείνος επιδιώκει επιδεικτικά την μετωπική σύγκρουση με κάποιο όχημα.

Τον απέφυγαν όλα.

Με μια μικρή αμυχή στο πρόσωπο και τη σκοτεινιά που έκλεψε από το βλέμμα του νεαρού "εντολοδόχου" σηκώνεται, φορά τα γυαλιά του και προχωρά....ίσως στην αναζήτηση κάποιου άλλου ηθικού αυτουργού στο έγκλημα κατά της ζωή (?) του...

Και αυτό που με συγκλόνισε, δεν ήταν άλλο από το ότι

εκείνο που έσπρωξε τον μεσήλικα δεν ήταν η δύναμη στα χέρια του νεαρού, αλλά η δύναμη των λέξεων, που βρίσκουν χαραμάδα και ξετρυπώνουν τη στιγμή που εκείνες επιθυμούν και είναι ικανές να τελειώσουν μια ζωή και να καταδικάσουν ισόβια μια άλλη.

Σχεδόν μηχανικά, απομακρύνομαι, έχοντας ήδη την υποψία της οφθαλμαπάτης στο μυαλό. 

Υποψία που επεξηγεί τις οάσεις παράνοιας στην αστική νησίδα.

Μη δίνοντας λοιπόν και τόση σημασία στα γεγονότα γύρω μου, αμφέβαλλα ακόμα και για το πόση ώρα ήμουν στο δρόμο και για το αν τελικά πήρα το εισιτήριο που θα με οδηγούσε στον προορισμό του θέρους μου...

Στη διαδρομή , αιώνα αντιστάθηκα.

Αντιστάθηκα .

Αντιστάθηκα.

Και ενέδωσα, ενέδωσα, ενέδωσα...ακόμα περισσότερες φορές.

Καθώς η μέρα έσβηνε είπα να επιστρέψω στο χάρτινο κλουβί μου με αστικό, κι εκεί....στη στάση του λεωφορείου στην Καλλιδρομίου, συνειδητοποίησα πως η μέρα μου που φάνταζε σουρεαλιστική απέκτησε τον ρεαλισμό που της αξίζει.

Δίπλα μου περίμενε αστικό και ο αρκουδολαγός της φωτογραφίας.

Διότι πόσο σουρεαλιστικό μπορεί να είναι κάτι τέτοιο μέσα στο χάος των ψευδαισθήσεων και της ζέστης..???

Υ.Γ.1. Από ότι έμαθα μετά, πιάνοντας του την κουβέντα, ανήκε και αυτός στο εργατικό μεταναστευτικό σώμα . Είχε αναγκαστεί να μεταναστεύσει και να γίνει Αθηναίζος μην μπορώντας να βρει στην ύπαιθρο δουλειά και ταίρι.
Τώρα δουλειά βρήκε, σε ράφι γνωστού πολυκαταστήματος, αιματοστύφτη ανθρώπινων ζωών, στα προσωπικά του όμως αντιμετωπίζει προβλήματα.
Εν τάχει μου είπε, πως ερωτεύτηκε έναν τραγουδιάρη καρδερίνο..
Αυτό κι αν είναι πρόβλημα...

Το να πετάς στις μέρες μας είναι ένα κάποιο θέμα, είπε ο αρκουδολαγός και έφυγε σκυθρωπός πατώντας δυνατά τις πατούσες του στο δρόμο της φωτιάς...

Υ.Γ.2. Το εισιτήριο με έφερε τελικά στο παραθεριστικό μου θέρετρο που μοιάζει λιγάκι με φέρετρο οργής ...Ο νους μου όμως, είναι πίσω στα άλλα, σε αυτά που θέλουνε δουλειά.

Υ.Γ.3. Ευχαριστούμε για τις σκέψεις και τις εμπειρίες που μοιράστηκαν..

Έπιπλο πρώτης και τελευταίας κατοικίας

Επειδή η ζωή είναι μικρή και οι εποχές δύσκολες..
Επειδή η ανάγκη για επιβίωση είναι μεγάλη
Και η ανάγκη για "απόδραση" ακόμα μεγαλύτερη..
Επειδή το μόνο σίγουρο είναι ο θάνατος... και η πορεία προκαθορισμένη...
Και επειδή πρέπει να χιουμοριστούμε και λιγάκι, λέω να το ρίξουμε λίγο έξω απόψε..

Δύο σε ένα λοιπόν το επιπλάκι.
Για την πρώτη και την τελευταία κατοικία παρακαλώ...
Και ναι...
Η εφευρετικότητα του νεκροθαφτη αποτελεί γεγονός!

Δεσ...πείνα ή αλλιώς η Παναγία που πεινά

Μέσα στο όνομά σου κρύβεται ολάκερη η πείνα σου

Από τότε που σου το 'δώσανε, άρχισαν όλοι με καμάρι να 'λεν:

-Δεσ...πείνα που 'χει το Α( φιλό-φυλό)τιμο

Κι εσύ, συνέχεια από εκείνη τη στιγμή, ήταν σαν να υπάκουσες τυφλά τους πεφοβισμένους βαπτιστές σου

Άρχισες να......

Επιθυμείς, Θέλεις ,Ποθείς ,Απαιτείς ,Κυνηγάς, Ζητάς ,Αναζητάς, Αποζητάς, Επιζητάς, Προσδοκάς ,Γυρεύεις, Αναμένεις, Γουστάρεις, Βούλεσαι, Γλύφεσαι, Ξερογλείφεσαι, Διψάς, Λαχταράς ,

Να συνεχίσω?

Έχει ένα κάρο ακόμα συνώνυμες λέξεις και φράσεις...

Κυριολεκτικής και μεταφορικής βάσης

Τραβά η ψυχή σου ,Τραβά η όρεξή σου ,Τραβά η καρδούλα σου ,Έχεις βάλει στο μάτι ,Τρέχουν τα σάλια σου, Λιγουρεύεσαι, Λιμπίζεσαι, Ορέγεσαι....

Δίχως καμιά από αυτές τις βρώσεις να χορταίνει το νου σου

Πάντα θα 'θελα να 'ξερα όμως, πως θα 'ταν αν δε σε βάφτιζαν Αγία

Να μην μένει ο νους και το κορμί αιώνια πεινασμένο από τη νηστεία του κοινωνικού προτάγματος

Παρασκευή μεσημέρι, Ακροπόλεως, μέσα στο αστικό. Κοριτσάκι κοιτά με λαχτάρα τη μάνα του στα μάτια

-Μαμά, όταν τελειώσει Το Σαρακοστή θα φάμε επιτέλους γύρο?

-Όχι, δεν τρώμε γύρο

-Μα γιατί, αφού Ξε-πέθανε ο Χριστούλης, δεν Ξε-πέθανε???

Σημερινή δήλωση Πάν(γ)-καλου..

Αμέσως μετά τη λήξη των γεγονότων που έλαβαν χώρα σήμερα στην αρένα της μητρόπολης, ο αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, (βλέπε κάτω)

Θεόδωρος ο Μέγαςςςςς, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

ΜΑΖΙ ΤΟΝ ΔΕΙΡΑΜΕ.

(Βλέπε το: Μαζί τα φάγαμε)

Κατά τα λοιπά, όλα κυλούν όμορφα.

Η κυκλοφορία επανήλθε στα φυσιολογικά για την εποχή και την ώρα (τηρουμένων των αναλογιών) επίπεδα.

Ο ουρανός είναι ξάστερος.

Κάνει παγωνιά

Και στον άνεμο επικρατεί εσανς τσίκνας.

Εεε, Ελένη..

Μας άρπαξε το χοιρνό.

καληνύχτες

Κάτι sureal στα όρθια..

Απόψε

Στο κεφάλι μου τριγυρνούν λόγια του Λιαντίνη από μια διάλεξή του με θέμα:

Ο Θεός πέθανε

Αυτό είναι το μόνο σίγουρο

Τον σκότωσα εγώ σήμερα το πρωί ενώ έπλενα τα δόντια μου

Και χθες την ώρα που άλλαζα σερβιέτα

Και προχθές την ώρα που έπινα καφέ και έστριβα τσιγάρο

Και πέρσι τέτοια εποχή που ξεσκαρτάριζα συνειδήσεις και πάλευα με ψοφίμια

Και όταν ήμουν πιτσιρίκα κάθε φορά που εγκλωβιζόμουν στα γαμημένα πρέπει του

(τότε ήταν μπουκιά και θάνατος, πίστευα πως με τη θεία κοινωνία τον τρώω λίγο λίγο και κάποια στιγμή θα τον αποκάμω τον μπάσταρδο, τζίφος..δεν τελείωνε ποτέ)

Ο θεός πεθαίνει μέσα μας εκατομμύρια φορές...Έτσι για πλάκα

Πάλι τα ίδια..

Είναι 12 η ώρα, είναι η ώρα των τρελών..

Για ακόμη μια φορά θα πέσω για ύπνο ακούγοντας επαναλαμβανόμενα Αρλέτα, από τον άγνωστο γείτονα του διπλανού διαμερίσματος.

Νέο κύμα..

Εύπεπτη βρωμιά..

Κάτι σαν τα ΓΚΟΥΝΤΗΣ της εποχής....

ΥΓ: Ρε λες να μένει δίπλα η Αρλέτα??Δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά....

ΑΚοινωνικός..

Η λογική του παραλόγου των τελευταίων ημερών έφτασε στην κορύφωσή της και η εντροπία έκανε πάλι το θαύμα της, η όλη κατάσταση ήλθε σε ισορροπία και σχεδόν μηδενική ενεργειακή ισχύ.....

Και μετά από όλη αυτήν την έκρηξη μικροπολιτικού σουρεαλισμού φοβόμουν τόσο, ότι δε θα βρεθεί κάτι ανάλογο να συγκινήσει τις αισθήσεις μου



Κάπου εκεί, ανάμεσα σε φθορά και αφθαρσία,σε νεκρομένες συνειδητά συνειδήσεις, σε εγκεφαλικο-κοινωνικές καταστολές και κυριλέ αλητεία στα πλαίσια πάντα του επιτρεπτού ακούω τη φράση "Λούμπεν προλεταριάτο" να βγαίνει από το στόμα πρώην ΚΚΕ-Συριζαίου και νυν πασοκοθρεμένου τεχνοκράτη αφεντικού την ώρα που μιλάει για τον Ε.Α και για το αντάρτικο.

ΑΣΧΟΛΊΑΣΤΟ.....

Άλλο όμως είναι αυτό που θέλω να σχολιάσω, καθώς τα παραπάνω τα φάγαμε στη μάπα και τα γνωρίζουμε καιρό τώρα

Εξάρχεια
Απόγευμα
Δεν ξέρω αν ήταν μια από τις καλλιτεχνικές πτυχές της πολλαπλής προσωπικότητάς μου,αυτό που με οδήγησε να ανέβω τα ΑΚ-οινωνικά σκαλιά ή απλώς ήθελα να τσιγκλίσω την τύχη μου, να προκαλέσω καταστάσεις και να στήσω το σκηνικό στο έργο...

Μεταξύ μας νομίζω πως....έψαχνα δίοδο για το πρώτο αλλά επεδίωκα να έχω ως αποτέλεσμα το δεύτερο...

Πρώτος όροφος ελεύθερου κοινωνικού χώρου
Το φωτογραφικό μου μάτι με οδηγεί στο παράθυρο
"Τρία κλικ αριστερά"
Μια φωτογραφία από ψηλά της από ώρα σκοτεινιασμένης πλατείας ενώ στην άκρη θα κυματίζει η "Μπαντιγέρα" Του॥

Και κάπου εκεί, πετάγεται το πρώτο καρφί, που στην προκειμένη φάση, εμένα τουλάχιστον ,μου έκανε περισσότερο για μπούμερανγκ ।

-Ε....Τι το πέρασες εδώ μέσα και τραβάς φωτογραφίες? Χαβιεδοκατάσταση?κ।α.......Πολλά.
Και ο παροξυσμός συνεχίζεται....

Δεν τους πείραξε το Μεγάλο Κανάλι που βρέθηκε εκεί και τους έκανε μια διαφήμιση όλα τα λεφτά, με την άδειά τους φυσικά

Δεν τους πείραξαν ως χορηγοί εταιρείες life style συμφερόντων, για το φεστιβάλ τους

Δεν τους ενόχλησε το ξεπούλημα ανθρώπων και ιδεών

Τους ενόχλησα εγώ, που έβγαλα μια φωτογραφία το δρόμο

Αλλά ξέρω τι φταίει....
Φωτογραφία χωρίς να φαίνονται αυτοί?
Δε λέει

Παίδες, καλά κρασά...

Ανθρωποκομεία

Μέσα από τις αντιθέσεις που συναντά κανείς καθημερινά στο διάβα του αντιλαμβάνεται το φάσμα της πραγματικότητας μέσα στo οποίo συνυπάρχει και αλληλεπιδρά με τους υπόλοιπους τρόφιμους του ανθρωποκομείου μέσα στο οποίο βρισκόμαστε

Το χρονικό διάστημα τώρα της προσμονής μας σε αυτό το ανθρωποκομείο νομίζω πως καθορίζεται άμεσα από την ποσότητα της ΑΓΩΓΗΣ που θα μας δοθεί καθώς και την αντίδραση σε αυτήν, του αλλόκοτου οργανισμού μας

Η ΑΓΩΓΗ αυτή, που βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο τα τελευταία २.०००.००० χρόνια,
ηλικιακά ίση με την εμφάνιση του πρώτου γνωστού είδους του ανθρώπινου γένους, του περίφημου Ηomo habilis, στηρίζεται σε σταθμισμένους παράγοντες που ακόμα και αυτοί είναι αστάθμητοι στην παρούσα φάση

Μπορεί η εξέλιξη να έδρασε θετικά στο μορφότυπο του habilis και να προέκυψε ο Homo sapiens ( οι αφεντομουτσουνάρες μας δηλαδή) όμως κατ ένα πολύ περίεργο τρόπο πιστεύω πως έδρασε αρνητικά στα ενδογενή χαρακτηριστικά του είδους

Αυτή μου η πεποίθηση επεξηγεί πολλά

Άσε που πιστεύω πως είναι αφορμή για να βγω στον έξω κόσμο

Εκεί που τέτοιες μέρες συναντάς με δύο δρόμους διαφορά το ένα από το άλλο, διαμαρτυρόμενους υπαλλήλους του ΟΣΕ ,
μπατσάκια που φυλούν Θερμοπύλες,
μελλοντικούς προύχοντες στο προεκλογικά κιόσκια τους με μουσικές και νέο αίμα που χοχλάζει για εξουσιαστικούς τίτλους,
διαμαρτυρόμενους μελλοντικούς ανέργους έξω από την Απογευματινή,
κι άλλα μπατσοσκυλάκια που φυλάνε Θερμοπύλες,
σημαίες και πανό για εθνικόφρονες φίλους Μεταξά,
συμβασιούχους έξω από το υπουργείο Πολιτισμού,
κι άλλα στρουμφάκια που φυλάνε Θερμοπύλες...

Κι όμως, έξω είναι καλύτερα


Βέβαια (sure)- Ρεαλισμός (realism)
Sure-realism

Ονει-ρέψου σου λέω

Τσακίστικα και ήρθα

Και έφυγα

Και θα ξαναρθώ

Κάθε που ο απάνθρωπος άνεμος θα το προστάζει
Κάθε που η αυγή θα ψέλνει χριστοπανάγια για τη μέρα που ξημερώνει
Και τα ανηλεή ψεύδη θα φυτρώνουν σαν αλήθειες στους δρόμους μας
Κάθε δειλινό που θα σου φαίνεται παραμυθένιο και κάθε ηλιοβασίλεμα που σου ρχεται να τραβήξεις φωτογραφίες σαν σε καρτ ποστάλ

Δε σου λέω να μην ονειρευτείς
Ονει-ρέψου ελεύθερα
Όχι πρίγκιπες με λευκά άλογα και χρυσαφένια μαλλιά

Η μπάρμπι και ο τζον τζον σαπίζουν δίπλα σε τσακισμένες συνειδήσεις και μνήμες που δεν υπήρξαν ποτέ

Επιστράτευση καρπούζων....

Α...Όχι, όχι..

Αυτό σίγουρα δεν είναι τυχαίο.
Είναι στα σίγουρα σημάδι..
Σημάδι από τον ύψιστο για τα σύγχρονα μέσα επιβολής και καταδινάστευσης..
Άκρως σουρεαλιστικό.. και ναι, ήρθε κατευθείαν σε εμένα.

Οι ενδοιασμοί μου είναι τόσοι πολλοί...έχω και εγώ τις αναστολές μου, τι να κάνουμε?

Φοβάμαι ότι αν σας το πω θα χάσει λίγο από το κύρος και την αίγλη του αυτό το καθόλα σουρεαλιστικό blogάτσι....
Μωρέ ναι....φυσικά και αυτό που φοβάμαι τόσο να ξεστομίσω άκρως σουρεαλιστικό είναι, αλλά ξέρω γω... μου φαίνεται κιτρινίζει λίγο..

Ε..καλά, καλά...ας το πάρει το ποτάμι. Τι είχαμε, τι χάσαμε.... Έτσι και αλλίως από ρεαλισμό χορτάσαμε. Τώρα που έχουμε και ζέστες ας ξεφύγουμε λιγάκι...
Κι εγώ σας υπόσχομαι, από Σεπτέμβρη θα διορθωθώ...
Θα γίνω μια Real lady....

Σήμερα το πρωί, ξύπνησα έχοντας ακόμη στα μάτια μου την τελευταία εικόνα του χθεσινού ονείρου..

Όνειρο από τα λίγα οφείλω να ομολογήσω...

Καρπούζια, πολλά σταφιδιασμένα καρπούζια παντού...
Ανέβαιναν τρέχοντας μια μεγάλη ανηφόρα.. Το ένα πίσω από το άλλο... Στρατιωτάκια κανονικά..
Οφιάζουν μπροστά στον κίνδυνο της κατρακύλας...(στην προκειμένη περίπτωση αυτή είναι και ο μεγάλος τιμωρός).
Τα καρπούζια έτρεχαν, έτρεχαν...
Ώσπου πήγαν και κρεμάστηκαν πάνω σε κάποιες κρεβατίνες..

Έτσι, μαζί με τα άγουρα ακομή σταφύλια, από την κρεβατίνα κρεμόντουσαν και τεράστια σταφιδιασμένα καρπούζια.

Ο καιρός περνούσε, τα άγουρα σταφύλια ωρίμαζαν και τα σταφιδιασμένα καρπούζια έβγαζαν μάτια, μάτια μεγάλα και ολοστρόγγυλα.

Κατά τη διάρκεια της σήψης τους αυτά παρακολουθούσαν τον κόσμο..
Ποιόν κόσμο δηλαδή...τα αποκαίδια του...

Παρακολουθούσαν, κατέγραφαν και πάλι από την αρχή...
Νέας γενίας μεταλλαγμένα καρπουζάκια, χρήσιμα για την κοινωνία και τη διατήρηση της τάξεως....

Και άμα λάχει τα δίνουνε και σε εμάς τους πεινασμένους να τα φάμε.. Αφού πρώτα έχουν πάρει όλα τα δεδομένα που κατέγραψαν.

Ξύπνησα...και τότε κατάλαβα πως η σαπίλα είναι παντού παρούσα, ακόμα και στα τρελά όνειρα μου..

Αυτή και η ανευλευθερία που με πνίγει.

(Πλάκα πλάκα... τα μεταμοντέρνα καρπουζάκια- κάμερες θα μπορούσαν να τα βάλουν στα χωριά... Να είναι ένα με το φυσικό περιβάλλον.. Να μην το μπασταρδέψουν με υπερσύγχρονα μεταλλικά κατασκευάσματα... Άσε που αυτές θα θέλουν και έμπειρο μάτι για να τις διακρίνεις....ΦΤΟΥ-ΦΤΟΥ....καλέ λες να τους δίνω ιδέες...?)


Τελικά τώρα που το καλοσκέφτομαι σας λέω μαλακίες τόση ώρα. Σαφώς και δεν είναι σουρεάλ το ονειράκι μου.. Μπορεί επάξια να σταθεί δίπλα στον ρεαλισμό του κάθε δυνάστη και εξουσιαστή, του κάθε παραφρονούντα επιστήμονα της Άρχουσας τάξης... Τέτοια τρικάκια σκέφτονται και τέλος δημιουργούν.. Τι λέω ψέματα??

Σε λίγο θα κοιτάμε ύποπτα και τα καρπουζάκια....
Και σιωπηλά θα αναρωτιόμαστε: Είναι? Δεν είναι??

Η πέτρα έτοιμη να εκτοξευθεί, θα διστάζει και αυτή μαζί μας...
Ή μήπως να βάλουμε τους φίλους μας τα κοράκια να τους βγάλουν τα ματάκια???

Προσωπικά προτιμώ το δεύτερο..Θα μείνουν και οι κοράκοι χορτασμένοι...

Μικρές Αγγελίες... Μεγάλες φαντασίες...

Ξυπνάω που λέτε αγαπημένοι, σύναυγα...καθότι έπρεπε να δηλώσω το καρτοκινητό.. Την τύχη μου μέσα...H ουρά, αρχή είχε τέλος όχι, ή μπορεί και το ανάποδο,δεν ξέρω...Όσο για το φακέλωμα και την καταπάτηση προσωπικών δεδομένων που πλέον θα γίνεται με περισή άνεση και ελευθερία ούτε λόγος.. Γαμώ την κοινωνία σας, έχετε χάρη που υπάρχει ανάγκη..

Περιμένοντας στην ατελείωτη ουρά (καλά να πάθω και εγώ βέβαια.. άθάνατη ελληνική αναβλητικότητα... ) είπα να διαβάσω μια επαρχιακή φυλλάδα που βρήκα τυχαία λίγο πιο δίπλα.

Τα γνωστά.... τοπικά νέα με ακαταμάχητες κομματικές μπαρούφες και πληθώρα από λογίδρια κομματόσκυλων με αφορμή τον Καλλικράτη.. Κινήσεις ενεργών πολιτών που βρωμάνε μπατσοκ και ξύριζα από χιλιόμετρα.. και άλλα τέτοια όμορφα..

Ε...αφού έριξα τη ματία μου..(ε, το έκανα αυτό, μαλακία μου) είπα να το ρίξω στις Μικρές Αγγελίες..

Πωλητήρια σπιτίων, αυτοκινήτων, οικοπέδων, λιοφύτων και φυσικά σκυλίων...και γατιών.. σε κάμποσο καιρό από τώρα θα πουλάμε και τα δόντια μας για να τα βγάλουμε πέρα.

Πάρακάτω τώρα στα ενοικιαστήρια... Βρήκα την τέλεια και μοναδική αγγελία.. Σας την παραθέτω επακριβώς...

- Επιπλωμένη γκαρσονίερα,μικρης πολυκατοικίας, ενοικιάζεται στο Ηράκλειο, διαμένουν ήδη παίδια ΑΡΙΣΤΩΝ οικογενειών της Χπόλης...η πολυκατοικία διαθέτει και γκαραζ. Τηλ.69.........

Το συμπέρασμα ένα... Ούτε σπίτι δε νοικιάζεις πλέον αν δεν είσαι γόνος αρίστης οικογενείας..

Ξέρετε από αυτές που ο Μπαμπάς και η Μαμά είναι επιστήμονες.. συνήθως γιατροί,δικηγόροι, δάσκαλοι, καθηγητές, ή που έχουν κάποια εξουσία στην τοπική κοινωνία ή διαθέτουν τεράστιες ποσότητες αθάνατων φράγκων.Οικογένειες που ποτέ δεν έχουν προβλήματα.. και που δεν έχουν στο ιστορικό τους ούτε ένα πτεσματάκι..
Ξέρετε τώρα εσείς..Από αυτές που συνεχώς καλύπτονται.. από αυτές τις οικόγένεις με κρυφές διπλές ζωές, με την ενδοοικογενειακή βία που ποτέ δε βγαίνει στο φως, καθώς προτειμούν να πεθάνουν από το να βγει κάτι τέτοια στη φόρα γιατί τι θα πει ο κόμσος.. Με παιδία καταπιεσμένα και στερημέρνα όσο δεν πάει, φυλακισμένα στο ίδιο τους το σπίτι.
Από τις οικογένειες αυτές που ασφυκτιούν στα δεσμά του καθωσπρεπισμού και του μικροαστισμού και πνίγουν τα παιδία τους στο ίδιο βούρκο.
Από αυτές που ζουν για ένα image και μόνο..Που η ζωή υπάρχει για να υπάρχει και κάνουν παιδία για να εξυπηρετούν την ματαιοδοξία τους και όχι γιατί έχουν να τους δώσουν αγάπη. Σικέ οικογένειες και ζωές.

Δηλαδή ή θα μεγαλώσεις σε μια τέτοια φανταστικη εξωτερικα και σάπια εσωτερικά οικογένεια, ή στο δρόμο αφου δε θα σου νοικιάζουν το σπιτακι τους...

Ευκολάκι...

Παίδες..
Ραντεβου στην επόμενη ανάρτηση, στην οποία θα μιλάω με φωτογραφικά ντοκουμέντα.

Chaio

ουφ....

Έπειτα από αμέτρητες ώρες ανίας και αφόριτης ζέστης
(λες και βρίσκομαι στη Σαχάρα) καταστάλαξα στο εξής συμπέρασμα....
Η ζέστη επηρεάζει τα εγκεφαλικά μου κύτταρα..
Τα οποία στην παρούσα φάση τα νιώθω τηγανιτά με σως απο τζατζίκι στο πλάι δεξία.
Και επιστροφή δε θα έχουν τα καημένα..
Κι όχι τίποτα άλλο...μου χτύπησε το καμπανάκι κάποιος καλός φίλος...
Η ποσότητα τους έχει αρχίσει και μειώνεται δραματικά..
Που θα πάει θα βρω λύση..

Ως τότε όμως θυμάμαι..

Θυμάμαι τον αλκοολικό δάσκαλο που είχα σε όλο το Δημοτίκο...(ναι, και στις 6 τάξεις)
Ο οποίος, στο διάλειμμα, αφού έκανε μια βόλτα στο καφενείο του χωρίου, ερχόταν με μάτια εωσφόρου και έβγαζε όλο το άχτι και το αντριλίκι του (τι έκφραση και αυτή!!) στα λίγο πιο ζωηρά παιδάκια της τάξης..

Ο κύριος λοιπόν αυτός (α, ξέχασα,θρησκόληπτος, σε βαθμό αηδίας, γιος παπά..του οποίου ο αλκοολισμός εξηγείται σύμφωνα με τον Φρόιντ, από την ακατάπαυστη επιθυμία του να έρχεται σε επαφή με το θεο, μέσα από το σώμα και το αίμα του ΄Γιού Του...
"Καλό Κουταλάκι¨..υποψιάζομαι πως την ώρα που έλλειπε ο πατέρας του από το ιερό έπινε όλα τα αποθέματα του αίματος του Χριστού.)
είχε πιάσει τους γονείς μου όταν πήγαινα τρίτη δημοτικού και τους είχε πε πως διαπιστωσε από τα σκέφτομαι και γράφω μου, ότι είμαι φαντασιόπληκτη...

Αχ.. Έτσι που λέτε, ήταν τόσο περίεργο όλο αυτό, που έπρεπε να γίνει κάτι για να δαμαστεί η φαντασία μου..

όσο και αν προσπάθησε΄, με 1002 τρόπους -προσβλητικούς εννοείται- να με φέρει στον ίσιο δρόμο της πεζής του αλκοολικής πραγματικότητας δεν τα κατάφερε ποτέ...

Τώρα τον βλέπω στο δρόμο και δεν ξέρω ποιόν να λύπηθώ περισσότερο.. Αυτόν που τον τρώνε κάθε λογίο τύψεις για πράγματα που έκανε και δεν έκανε.. ή εμένα που μπορώ να καταλάβω και να λυπηθώ για αυτόν..

Αυτή ήταν η πρώτη και καθοριστική μου επαφή με την ωμή πραγματικότητα του καθωσπρέπει κόσμου τους....(Γιατί αυτός ο κόσμος δικός μας δεν είναι..)

Μια επαφή που με πέταξε μακρία από την παιδικότητα μου και την προστατευτική αγκαλία τον γονιών μου,στυγνά και αστραπιαία.


Βέβαια οφείλω να ομολογήσω τουλάχιστον σε εσάς ότι ακόμα γράφω όμορφα "σκέφτομαι και γράφω......¨

Tώρα όμως χωρίς ίχνος φαντασιοπληξίας, κάθως όλα αυτά που συμβαίνουν ξεπερνάνε τη φαντασία κάθε φαντασιόπληκτου μπόμπιρα..
Αυτό δεν το ανακάλυψε πότε ο δασκαλός μου..
Επιστροφή στη χαμμένη μας παιδικότητα?
Τι λέτε??